Pradnyakul

  अक्कलकोटहून श्री स्वामी समर्थांच्या पादुका मुंबईत आल्या आहेत हे कळताच लगबग सुरू होते ती त्या घरी याव्यात यासाठीची.... आणि खरंच त्या गेल्यावर्षीही आल्या आणि या ही वर्षी आल्या. आणि मन प्रसन्न करून गेल्या. यावर्षअनेकांचे सकारात्मक अनुभव फारचबोलके होते.. माझ्यासकअनेकांचे पेंडिंगअसलेली कामं मार्गी लागली... जी कामं आता देवजाणे कधी मार्गी लागतील असं वाटून सोडून दिलेली.. त्याच कामांचे आज अनाहूतपणे फोन आले आणि अनेक वर्षांचे अडकलेले पैसे मिळणार असं सांगितलं, तर कोणाचे पेंडिंग कामं मार्गी लागली, तर कोणाचे प्रतिक्षा यादीतले नाव पुढे सरकले.  आज खरच कोण भाग्योदय माहिती नाही. पण जेंव्हा स्वामी घरी येतात, तेंव्हा ते केवळ सकारात्मक ऊर्जाच नव्हे, तर आम्हासर्वसामान्यांनाही कााहीतरी देऊनच जातात... फक्त आपली सगळी कवाडं खुली हवीत. स्वामी रित्या हाती येत नाहीत आणि रित्या हाती जात नाहीत. त्यामुळे ते देतातच. खऱ्या अर्थाने देणारे ते एकटे असले तरी आमीच समजण्यात दुबळेपणा करतो, म्हणूनच म्हंटलं ना, 'देणाऱ्याचे हात हजारो दुबळी माझी झोळी'. 

काही मोजकेच क्षण असतात ज्यामुळे तुमचं मन भरून येतं, तुम्ही सद्गदित होता आणि तुमच्या भावना ओतप्रोत होऊन अश्रू रुपानं वाहू लागतात! तिथे दुःख, चिंता, भय, कष्ट याचा लवलेशही नसतो, पण मन मात्र सुखचित्त होऊनही डोळे डबडबतात. मन एकचित्त होऊन विलक्षण क्षणाची अनुभूति घेतं, हे सगळं वर्णन खरंतर तोकडं पडतंय. पण आज खरंच श्रीराम दर्शनाने पहिल्यांदा डोळे भरून आले.. कदाचित माझ्यातील कीर्तनकार जागी झाली. मी B.Com च्या पहिल्या वर्षात शिकत असताना, दादा वेदक नावाचे वि.हि.प. चे  अधिकार क्षेत्रातील पुण्यातील ग्रहस्त कीर्तनाच्या निमित्ताने भेटले होते, साल २००१-०२ असेल. तेंव्हा मी अतिशय त्वेशाने त्यांना विचारलं होतं, तुम्ही एवढे मंदिरासाठी आग्रही आहात, तर कधी होणार राम मंदिर? त्यावर त्यांनी माझ्याकडे पाहून सांगितलं होतं, बाळ, आम्ही सुद्धा गेल्या काही वर्षांपासून याचंच उत्तर मिळण्याच्या प्रतिक्षेत आहोत. माझं त्या उत्तरानं अजिबात समाधान झालं नाही, पण कधीतरी ते नक्की होईल असं मनाला चाटून गेलं... आज त्या क्षणाची साक्षिदार tv9च्या निमित्ताने होऊ शकले हे माझं अहोभाग्यच! रामपर्वाचे साक्षिदार! सात्विक, सोज्वळ, निरा...

 सुजलाम् सुफलाम् मलयज शीतलाम् शस्य-श्यामलाम् मातरम्॥ वन्दे मातरम्॥ १॥ शुभ्र-ज्योत्सनां पुलकित यामिनीम् फुल्ल कुसुमित द्रुमदल शोभिनीम् सुहासिनीम् सुमधुर-भाषिणीम्। सुखदाम् वरदाम् मातरम्॥ वन्दे मातरम्॥ २॥ कोटि-कोटि कंठ कल-कल निनाद कराले कोटि-कोटि भुजैर्धृत खरकरवाले, अबला केनो माँ एतो बोले बहुबल धारिणीम् नमामि तारिणीम् रिपुदलवारिणीम् मातरम्॥ वन्दे मातरम्॥ ३॥ तुमि विद्या तुमि धर्म तुमि हृदि तुमि मर्म त्वं हि प्राणा: शरीरे बाहु ते तुमि मां शक्ति हृदये तुमि मां भक्ति तोमारइ प्रतिमा गङि मंदिरे मंदिरे॥ वन्दे मातरम्॥ ४॥ त्वं हि दुर्गा दशप्रहरणधारिणीम् कमला कमलदल विहारिणी वाणी विद्यादायिनी, नमामि त्वां, नमामि कमलाम्। अमलाम्, अतुलाम्, सुजलाम्, सुफलाम्, मातरम्॥ ५॥ श्यामलाम्, सरलाम्, सुस्मिताम्, भूषिताम् धरणीम्, भरणीम्, मातरम्॥ गवन्दे मातरम्॥ ६॥.

 https://youtu.be/L8PM7aPzWhw?feature=shared निशंक हो निर्भय हो मना रे । प्रचंड स्वामीबळ पाठीशी रे । अतर्क्य अवधूत हे स्मर्तुगामी, अशक्य ही शक्य करतील स्वामी  ।।१।। जिथे स्वामीपाय तिथे न्यून्य काय, स्वये भक्त प्रारब्ध घडवी ही माय। आज्ञेवीना काळ ना नेई त्याला, परलोकी ही ना भीती तयाला   ।।२।। उगाची भितोसी भय हे पळु दे, जवळी उभी स्वामीशक्ती कळू दे । जगी जन्म मृत्यु असे खेळ ज्यांचा, नको घाबरू तू असे बाळ त्यांचा   ।।३।। खरा होई जागा श्रद्धेसहित, कसा होसी त्याविण तू स्वामिभक्त । कितीदा दिली त्यांनीच साथ, नको डगमगू स्वामी देतील हात   ।।४।। विभूति नमननाम ध्यानादी तीर्थ, स्वामीच या पंचप्राणामृतात । हे तीर्थ घे आठवी रे प्रचिती, न सोडी तया, स्वामी ज्या घेती हाती  ।।५।। श्री स्वामी समर्थ चरणारविंदार्पणमस्तू

 खूप विचार करण्याची मला लहानपणापासूनच सवय आहे. एखादा चुकीचा जरी वागला किंवा वागली तरी मी आधी त्याच्या भूमिकेत जाऊन विचार करते की हा किंवा ही असं का बरं बोलले  वागले असतील. कारण मुळात मी फटकळ म्हणूनच प्रसिद्ध. तरी मी आता बरीच मवाळ झाले. कदाचित आता काहीही झालं तरी मुंबईत रहावं लागणार हे लक्षात आल्यानं गेल्या ७-८ वर्षात मी अशी झाले आहे कदाचित. १८ वर्षांपूर्वी मुंबईत आले तेंव्हा कुणाचीही भिडभाड न ठेवता तोंडावर वाजवून येणारी मी, आता गेल्या काही वर्षात तोंडावरची माशीही न हलल्याप्रमाणे चेहेरा स्थिर ठेऊन निमूट सहन करते. म्हणतात ना घर पहावं बांधून... त्यातली गत झालीय. पण अध्यात्म तरी दुसरं काय आहे? 'मी जे जगतेय ते जगणं ही नियतीची इच्छा आहे. आणि यातून परमार्थ शोधणे हे जीवनाचे मर्म आहे.' पण हे जर समजलं तर जगही जिंकणं कठीण नाही पण नाही जमलं तर मात्र जग तुमच्यावर हसल्याशिवाय राहणार नाही.  आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यात देव आपल्याला सगळे रंग दाखवतो. मग ते कधी निसर्गाचे असतात, कधी नात्यातले असतात, कधी मित्र-मैत्रिणींचे असतात, तर कधी सोबत काम करणाऱ्यांचे असतात. या सगळ्या रंगात आपणही अनेकद...

अटल शब्द अन् अटल बुद्धीचा खजिना होता व्यासंगाचा देश कार्य अन् जन कल्याणा झिजवल्यास तू आपुल्या वहाणा गर्व  कशाचा, प्रौढी कसली अढळ राही तव अटलशी मूर्ती कधी मनोहर, कधी खोलवर कधी पुराणा रमसी कवीवर कधी अध्यात्मा, कधी समाजा कधी बोधाने प्रेरीत करिसी जनउद्धारा तव अती प्रिती स्वयंस्फूर्तीने पाही जन रिती वाङनिश्चया तू नाकारसी देशप्रेम वधू तू स्वीकारसी वक्ता म्हणूनी ते नामांकित लेखन तुमचे करते पुलकित कवित्व तुमचे स्फूर्तीदायक सरस्वतीचा तुम्हा आशीर्वच! राजकीय पटलावर वावर अनेक मित्र अन् शत्रू टिचभर राजा म्हणूनी मुकुट शिरावर मिरवी तेंव्हा अससी स्थिरचर ब्रह्मचारी परी कर्म पुजारी असा जीवात्मा होणे नाही असा जीवात्मा होणे नाही असा जीवात्मा होणे नाही ©प्रज्ञा कुलकर्णी- हस्तक

  II  दासबोध दशक १ - स्तवननाम      समास ४ - सद्गुरुस्तवन  II ॥श्रीराम॥ आतां सद्गुरु वर्णवेना | जेथें माया स्पर्शों सकेना | तें स्वरूप मज अज्ञाना | काये कळें ||१|| नकळे नकळे नेति नेति | ऐसें बोलतसे श्रुती | तेथें मज मूर्खाची मती | पवाडेल कोठें ||२|| मज नकळे हा विचारु | दुऱ्हूनि माझा नम- स्कारु | गुरुदेवा पैलपारु | पाववीं मज ||३|| होती स्तवनाची दुराशा | तुटला मायेचा भर्वसा | आतां असाल तैसे असा | सद्‍गुरु  स्वामी  ||४|| मायेच्या बळें करीन स्तवन | ऐसें वांछित होतें मन | माया जाली लज्यायमान | काय करूं ||५|| नातुडे मुख्य परमात्मा | म्हणौनी करावी लागे प्रतिमा | तैसा  मायायोगें  महिमा  |  वर्णीन  सद्‍गुरूचा  ||६|| आपल्या भावासारिखा मनीं | देव आठवावा ध्यानीं | तैसा  सद्‍गुरु  हा  स्तवनीं  |  स्तऊं  आतां  ||७|| जय जयाजि  सद्‍गुरुराजा | विश्वंभरा  विश्व- बीजा | परमपुरुषा मोक्षध्वजा | दीनबंधु ||८|| तुझीयेन अभयंकरें | अनावर माया हे वोसरे | जैसें  सूर्यप्रकाशें  अंधारें...