Pradnyakul

 #राजकारणात जे सर्वोच्च पदावर विराजमान होतात, त्यामागे त्यांची मेहनत आणि नशिबाचा भागही खूप महत्त्वाचा असतो. मात्र एकदा त्या पदावर ती व्यक्ती गेली की आपल्या आसपास येतेय, किंवा आपल्यापेक्षा सरस ठरतेय, किंवा आपल्यापेक्षा उंची वाढतेय, किंवा आपल्याच पदाला धक्का लावू शकेल असं सर्वोच्च नेत्याला जाणवलं की त्या वयक्तीचे पंख छाटलेच म्हणून समजा.. हे सगळं वर्णन महाराष्ट्राच्या राजकारणात सध्या तंतोतंत लागू होतंय..याचं कारण असं की गोव्यापासून विजयाचे शिल्पकार अशी बिरुदीवली मिरवणारॆ देवेंद्र फडणवीस हे विरोधीपक्ष नेते होऊनही भाजपच्या पथ्थ्यावरच पडलेत. राज्यसभेतला आकड्यांचा खेळ, धनंजय महाडिकांचा अपनेक्षित विजय, सेनेला अद्दल घडवण्याचा प्रयत्न मग विधान परीषदेतही आमदार फोडून दाखवलेला करीश्मा आणि नंतर थेट सेनेच्या आमदारांचं बंड किंवा सेनेच्या भाषेत पळवापळवी. या सगळ्यात यशस्वी होऊनही मी पदाचा लोभी नाही हे दाखवून पत्रकार परिषद घेत दाखवलेली दिलदार वृत्ती. आता इथवर सगळंच जादुई आणि अशक्य ते शक्य करणारे  अवलिया फडणवीस झाले होते. पण नेमके दुपारी ३ ते ७ या काळात धडाध्धड घडामोडी घडल्या अन् पक्षशिस्त ध्याना...

अनुभवाची शिदोरी भरतेय... खूप दिवसंपासून काहीतरी लिहायचं असं ठरवतेय.. थोडंसं लिखाणही झालंय पण ते पोस्ट करावं या लायकीचंच मला वाटत नव्हतं. धीर करुन आज पुन्हा लिहायला बसलेय. (ही पोस्ट देखील २०११साली अर्धवट लिहिलेली होती. पण आजही त्यात फारसा बदल झालेला नसल्यानं १४ वर्षांचा उल्लेख करत टाकतेय) आयुष्यात केवळ चांगलेच लोक भेटावेत असं कधी वाटलंच नाही. कारण माझ्या आसपास मित्र-मैत्रिणींचा चांगल्या नातेवाईकांचाच गराडा होता... पण नोकरी लागली आणि चारच वर्षात मी 'शहाणी' झाले.   नोकरीच्या ठिकाणी भेटलेले नाना तऱ्हेचे लोक त्यांचं वागणं एक दाखवणं एक, थोडक्यात 'दाखवायचे दात वेगळे आणि खायचे दात वेगळे'. या सगळ्या गोष्टी सुरुवातील मला तशा नवीन होत्या. वाटायचं.. अरेच्च्या अत्ता तर या माणसाने त्याच्याबद्दल इतकं चागलं सांगितलं आणि जशी त्याची पाठ फिरली हा लागला बरळायला.. आश्चर्य वाटायचं, विचित्र वाटायचं.. कुठे येऊन पडले मी असं वाटून कधी कधी पश्चात्तापही व्हायचा.. पण नंतर एक गोष्ट ध्यानात आली की यालाच अध्यात्मात अलिप्तता म्हणतात, आणि तीच शिकायला बहुदा ईश्वरानं हा मार्ग मला दिलाय..आणि एक गोष्ट पक्क...

Lucky and Blessed Person! I wrote this on 03/07/2010😁 I am very lucky person. Whatever I have demanded in mind i get it as it is or some time more then imagination... Thanks to God who gives me every things which i expected. Now a days I am so happy.. because i always like to live alone, and am enjoying that lonlyness...so many people woldnt undrerstand /what am saying but its true../

कोणाबद्दल विचार करावा असं कोणी नाही त्यांनी माझा विचार करावा असंही कोणी नाही जीवनाच्या वाटेवरती भेट झाली त्याची पण मला त्याने आपली म्हणावं अशी मी नाही प्रेमाच्या वाटा फार अवघड असतात म्हणतात पण माझ्यासाठी याच वाटा सुखकर बनून जातात प्रेम करणारं नसलं कोणी तरी मला चालेल कारण प्रेमाची व्यख्या बनवणारा देव माझा आहेय इवल्याशा या दुनियेमध्ये मी कोणाची तरी आहे त्यांनी मला आपली मानलं यातच सारं काही आहे

आयुष्यात असे अनेक लोक  भेटतात, ज्यांच्याकडून आपण काही शिकावं.. पण कधी कधी वाईट वाटतं कारण काही असेही भेटतात ज्यांना आपणच काही शिकवावं... आता मी शिकवावं असं आहेच काय असं वाटेल.. पण जीवनाची सामान्य गणितं चूकवण्याचा जिथे प्रयत्न होतो तिथे काहीतरी सांगावंच वटतं.. देव न मानणारे जगात खूप लोक आहेत..  देव मानल्यानं किंवा न मानल्यानं खरंतर कोणाचंच काही बिघडत नाही.. असंच जर आहे तर आपल्या मुलांना किमान वळण लागावं यासाठी काही नियम केले तर बिघडलं कुठे..... जेवणाची वेळ पाळायची.. शाळेची वेळ पाळायची.. कॉलेजची वेळ पाळायची.. क्लासेसच्या वेळा पाळायच्या.. ऑफिसची वेळ तर पाळलीच पाहिजे... (अर्थात फक्त नोकरांनी) या वेळा  का पाळायच्या?, तर सर्वांसाठी एक नियम तसंच आपल्यलाच शिस्त लागावी, कामं योग्य त्या वेळेत व्हावीत यासाठी ...मग दोन हात जोडण्यासाठी एक वेळ दिली तर बिघडलं कुठे?? स्वयंशिस्तीचे धडे प्रत्येकानंच लहानपणी गिरवलेत.. मग त्यातलं जेवायला मांडी घालून बस, इथपासून ते अगदी वाचताना ताठ बसून वाच, उठल्या उठल्या शौचाला जा... असे काही उपदेशाचे डोस ऐकून आपण लहानपणी खूप वैतागलोय.. पण आता या सव...

Old days always will be in my heart. I can’t forget my school days; it was great fun with friends as well as with my teachers too. Those were the special days when I was in primary school. When I was in third my class teacher loved me a lot because she had no daughter, she found a daughter in me. She had given pet name to me i.e. 'Padni'. I was famous in my school because of my mother, she was well known teacher in the same school. Still my brother was much more famous than me, because he was 'Cream' of the school. He always comes first. And I, as per my role number like 35th or 36th. Actually we are twins but I never bother for his bravery. I was very strong in playing. But whenever I participated I lose it. Now I feel I don't like human made comparison. That comparison makes man powerless. There should be a competition. Still I got first prize in singing competition when I was in third standard. There is story behind it, actually my mother was very much angry o...

मी कधीच 'अ' तुकडीत न्हवते, आणि त्याचा मला सार्थ अभिमानही आहे..!! पहिली ते चवथी 'म.के. अठवले' शाळेत मी 'क' तुकडीत आणि नंतर सिटी हायस्कूलमध्ये गेल्यावर मला 'ड' :P तुकडी मिळाली होती. अर्थात मार्कांवर आधारित फक्त एकच तुकडी होती आणि ती फक्त चवथीच्या मार्कांवर आधारित होती त्यामुळे साले 'अ' ला जे चिकटले ते चिकटलेच लेकाचे.. अर्थात मला त्यांचा हेवा वगैरे कधीच वाटायचा नाही, उलट त्या वर्गातल्या ढ मुलांचीच फार कीव यायची.. कारण अ तुकडीला शिकवणारे सर्वच 'मास्तर' हि मुलं हुशारच आहेत असा (आ)ग्रह ठेवून शिकवत असत. असो. त्यांचं दुःख त्यांच्यापाशी.. त्यातच एकाच वर्षासाठी मला पुण्यातल्या शाळेत जायला मिळालं ती म्हणजे 'रेणुका स्वरुप'.. ती शाळा मला खरंचच खूप आवडली.. फक्त गाणं की खेळ या माझ्या कन्फ्युजनला घाणेकर बाईंनी फुल स्टॉप देत भरड्या आवाजात सांगितलं.. " काही खेळाबिळात जाऊ नको तुझा आवाज चांगलाय इकडेच येत जा प्रॅक्टिसला.." तेंव्हा मी बऱ्यापैकी गुणी म्हणजे थोडक्यात नंदिबैल असल्यानं मला नेमकं काय आवडतं हे कळलंच नाही.. अर्थात हे मी ११वीत जाईपर्...