पुलकित

-

 



पु.ल. 

पुष्कळ आणि लय भारी, म्हणजे #पु.ल.देशपांडे. इतक्या मोठ्या व्यक्तिमत्वाचं वर्णन करायचं तरी काय? म्हणजे त्यांच्याच भाषेत सांगायचं तर, उंदरानं सिंहाच्या आयाळाच्या केसाची महती लोकांना सांगण्यासारखंच! उंदंड कार्यकर्तृत्वानं नटलेली अनेक व्यक्तिमत्व आपण पाहतो. पण पु.ल. देशपांडे सगळ्यालाच अपवाद.  पुलंच्या अफाट कार्याच्या तुलनेत मी इथे जे नमूद केले ते, सागरातल्या थेंबा इतकेच आहे, याची कृपया वाचकांनी नोंद घ्यावी.

 

विनोदी लेखनात त्यांचा हातखंडा असला तरी, सिनेमा, नाटक, टीव्ही, रेडिओ ते ही एकवेळ ठिक, पण गायन, वादन, लेखन, विनोदी शैलीत प्रवास वर्णन, दर्जेदार भाषण, स्टँडअप कॉमेडी आणि प्रचंड दातृत्व, यापेक्षा मोठं काही असूच शकत नाही.


त्यांच्या पुस्तकं, नाटक, प्रवासवर्णनांची यादी, त्यांचे काही व्हिडिओ आपल्याला इंटरनेटवर सहजी मिळतात. पण त्यांच्या दातृत्वाची फार चर्चा होत नाही. त्यांना मिळालेला सगळा पैसा ते दान करत असत. पत्नी सुनीता ठाकुर या देेखील पुरक सहचारिणी असल्याने त्यांनी पैसा साठवावा असा अट्टहास केला नाही. जीवन कसं जगावं याचं धाधांत उदाहरण म्हणजे पु.ल. दांपत्य.

वरील फोटो pulaprem या साइटवरचा.


देण्याबाबत आणि खास करून दुसऱ्याला देण्याबाबत पु.ल. व पत्नी सुनीता यांचा हात फारच सढळ. देण्या-घेण्यात तसा मनुष्य प्राणी कमकुवतच. कारण राजाही कुणावर उदार झाल्याखेरीज काही देत नसे. लहान मूलही हातचं पटकन सोडत नाही, त्यात पैसा देणं हे तर दुरापास्तच. पण म्हणतात ना, दान हे शक्यतो गुप्त असावं, त्याचा गाजावाजा करू नये. या उक्तिला अनुसरून त्यांनी अनेकांना सढळहस्ते मदत केली. 

त्यामुळेच त्यांचं इतर बाबींमुळे जसं महत्व वाढतं त्यापेक्षा काकणभर महत्व या दातृत्व गुणामुळे पूर्णत्वास पोहोचतं.
अशा अवली व्यक्तिमत्वाला त्यांच्या जन्मदिना निमित्त मानाचा प्रणाम🙏

त्यांची पुस्तके, इंटरनेटच्याच मदतीने...
  1. बटाट्याची चाळ
  2. अपूर्वाई
  3. दाद
  4. गणगोत
  5. पुरचुंडी
  6. हसवणूक
  7. मैत्र
  8. व्यक्ती आणि वल्ली
  9. खिल्ली
  10. चार शब्द
  11. अघळ पघळ
  12. जावे त्यांच्या देशा
  13. आपुलकी
  14. उरलंसुरलं
  15. कान्होजी आंग्रे
  16. पोरवय
  17. असा मी असामी
  18. खोगीरभरती
  19. गोळाबेरीज
  20. मराठी वाङ्मयाचा (गाळीव) इतिहास
  21. पूर्वरंग
  22. वयम मोठम खोटम
  23. विठ्ठल तो आला आला
  24. तीन पैशाचा तमाशा
  25. तुका म्हणे आता
  26. ती फुलराणी
  27. नवे गोकुळ
  28. पुढारी पाहिजे
  29. भाग्यवान
  30. आम्ही लटके ना बोलू
  31. सुंदर मी होणार
  32. रवींद्रनाथ : तीन व्याख्याने
  33. वंग-चित्रे
  34. मित्रहो!
  35. श्रोतेहो !
  36. मोठे मासे छोटे मासे
  37. काय वाट्टेल ते होईल
  38. एक झुंज वार्‍याशी
  39. गुण गाईन आवडी
  40. पु.ल.: एक साठवण
  41. रसिकहो !
  42. तुझे आहे तुजपाशी
  43. वटवट वटवट
  44. अंमलदार
  45. टेलिफोनचा जन्म
  46. मुक्काम शांतिनिकेतन
  47. एका कोळीयाने
  48. भावगंध
  49. कोट्याधीश पुल
  50. गाठोडं
  51. द्विदल
  52. एक शून्य मी
  53. नस्ती उठाठेव
  54. पाचामुखी परमेश्वर

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

मनमिळाऊ सासूबाई

-
इमेज
माझ्या सासूआई नवदुर्गेची पाचवी माळ 🙏😇  "काही झालं तरी शेक-शेगडी घ्यायचीच प्रज्ञा आणि बाळाला किमान वर्षभर मसाज हवा, तूपण ६ महिने घ्यायला हवा, पुढचं तुम्ही ठरवा." बाळंतपणानंतरचे हे शब्द आहेत सासूबाईंचे, गम्मत म्हणजे आई शेजारी उभी. पण तिला मुलं होऊन ३५ वर्ष झाल्याने काहीच आठवत नव्हतं. पण सासूबाईंनी लागलीच त्यांच्या लेकाला कामाला लावलं, इथे कोळसे कुठे मिळतात ते शोधून काढायला सांगितलं. कारण या वास्तूत येऊनच आम्हाला केवळ वर्ष झालेलं, इथलं काहीच माहिती नाही, पण तरी त्यांनीच विचारपूस करून ३ बायकांपैकी एक बाई मसाजसाठीही निश्चित केली. आता तिच आमच्या इमारतीत जन्मलेल्या पाचव्या बाळाच्या मसाजसाठी येतेय.☺ बरं ते कोळसे मोठ्या गॅसवर चांगले तापू द्यायचे आणि मग मोठ्या घमेल्यात घालून आणायचे, बाळाला शेक द्यायचा व मीही घ्यायचा हा रोजचा शिरस्ता. यामुळे गॅसबिलानं पार २०००चा टप्पा ओलांडला पण त्याची फिकिर त्यांनी मुळीच केली नाही. आणि घरी केलेले डिंकाचे लाडू, मी तर खायचेच पण घरी सगळेच खायचे. कोणाला काय म्हणायचं हे आपल्यासमाजाने आधीच ठरवून ठेवलेलं आहे.  आणि ९९टक्के ठिकाणी ते अगदी रास्त आहे. पण जिथे म...
अधिक वाचा

कष्टाळू माता

-
इमेज
  माझी आई नवदुर्गेची चौथी माळ 🙏😇 "प्रज्ञा जरा खोब्र खोऊन दे गं", असं म्हणून तिने माझ्या हाती काम सोपवलं. ते काम छोटंच होतं पण माझ्या छोट्याशा हातांना करवंट्या चांगल्याच टोचत होत्या पण तरी एखादं काम दिलं की ते नेटानं करायचं ही बहुदा आम्हा मेषवाल्यांची सवयच. आई असूनही तिने माझ्यात व भावात कधी भेदभाव केला नाही. दोघांना सर्व काही समान! भले माझी बुद्धी भावाच्या तुलनेत ना के बराबर😅 पणतरीही  संधी समान दिल्या जात. पुण्या जवळच्या केडगावचा जन्म, लहानपणी बऱ्याच आजारातून ती बरी झालेली. पण कष्ट वाट्याला अफाट.. एकदा तिच्या आईला अचानक चक्कर आली आणि विहिरीतून दोन हंडे घेऊन चढतअसताना ती पाहिऱ्यांवर बसली, कळशी-हंडा विहिरीत पडले आणि आजी वाचली. तेंव्हापासून आईच्याच वयाचा भाचा जगदीश व आई व धाकटा भाऊ सुभाष असे सगळेच मिळून कावडीनेपाणी भरत असत. लागेल ती मदतताईला म्हणजेच आईला करणे हा छंदच जडला जणू. त्यानंतर शिक्षणासाठी इतर भावंडांसोबत ११वीत पुण्यात आली. पण शिक्षणाचे तीनतेराच वाजले. पण शिक्षण घेण्यासाठी अर्धवेळ काम करत शिकण्याचा प्रयत्नही केला, पण भाचा पायावर पडला आणि पायमोडला, आणि शिक्षणाला खो बसल...
अधिक वाचा

'ढ' असल्सायाचा सार्थ अभिमान

-
मी कधीच 'अ' तुकडीत न्हवते, आणि त्याचा मला सार्थ अभिमानही आहे..!! पहिली ते चवथी 'म.के. अठवले' शाळेत मी 'क' तुकडीत आणि नंतर सिटी हायस्कूलमध्ये गेल्यावर मला 'ड' :P तुकडी मिळाली होती. अर्थात मार्कांवर आधारित फक्त एकच तुकडी होती आणि ती फक्त चवथीच्या मार्कांवर आधारित होती त्यामुळे साले 'अ' ला जे चिकटले ते चिकटलेच लेकाचे.. अर्थात मला त्यांचा हेवा वगैरे कधीच वाटायचा नाही, उलट त्या वर्गातल्या ढ मुलांचीच फार कीव यायची.. कारण अ तुकडीला शिकवणारे सर्वच 'मास्तर' हि मुलं हुशारच आहेत असा (आ)ग्रह ठेवून शिकवत असत. असो. त्यांचं दुःख त्यांच्यापाशी.. त्यातच एकाच वर्षासाठी मला पुण्यातल्या शाळेत जायला मिळालं ती म्हणजे 'रेणुका स्वरुप'.. ती शाळा मला खरंचच खूप आवडली.. फक्त गाणं की खेळ या माझ्या कन्फ्युजनला घाणेकर बाईंनी फुल स्टॉप देत भरड्या आवाजात सांगितलं.. " काही खेळाबिळात जाऊ नको तुझा आवाज चांगलाय इकडेच येत जा प्रॅक्टिसला.." तेंव्हा मी बऱ्यापैकी गुणी म्हणजे थोडक्यात नंदिबैल असल्यानं मला नेमकं काय आवडतं हे कळलंच नाही.. अर्थात हे मी ११वीत जाईपर्...
अधिक वाचा